کشت مصنوعی ترافل

در این مجموعه مطالب در سه قسمت سعی داریم نحوه ی کشت قارچ ترافل یا دنبلان کوهی را به طور مصنوعی به علاقه مندان آموزش دهیم. در سال ۱۸۰۸، فردی فرانسوی به نام ژوزف تالون، مشاهده کرد که قارچ ترافل سیاه، زیر درختان بلوط یافت می شوند. بنابراین با استفاده از میوه ی بلوط اقدام به پرورش نمود و نتایج درخشانی نیز کسب نمود.

اولین قدم برای ورود به کشت این نوع قارچ، شناخت درست و کامل از عوامل محیطی و طبیعی برای پرورش است.

 

سوالات اساسی پیش از اقدام به کشت

پیش از اقدام برای شروع کشت، چند سوال اساسی را باید در محیط خود مورد بررسی قرار دهید:

  1. آب و هوای منطقه ی مورد نظر شما چگونه است؟
  2. آیا این آب و هوا به طور طبیعی قابلیت پرورش این گونه از قارچ را دارد؟ اگر بله، کدام گونه از آن؟
  3. آیا خاک این منطقه برای کشت ترافل مناسب است؟
  4. اگر خاک مناسب کشت نیست، آیا می توانیم با امکانات در دسترس آن را کشت پذیر کنیم؟ مثلا آهک به آن اضافه نماییم.
  5. در این منطقه چه نوع قارچ های رقیبی ممکن است به وجود بیایند؟ در کشت ترافل همواره ممکن است قارچ های رقیبی در فرآیند پرورش، رشد کنند. به این قارچ ها، قارچ های همزیست رقیب می گوییم. این نوع قارچ ها ممکن است به پرورش ترافل آسیب وارد کنند. به طور مثال در مزارع ترافل سیاه در فرانسه، ترافل زمستانی یک قارچ رقیب و مزاحم است. هم چنین در مزارع ترافل سیاه فرانسوی در ایتالیا، ترافل تابستانی و در مزارع ترافل سفید ایتالیایی، ترافلTuber Maculatum قارچ رقیب محسوب می شود.

شناخت خاک مناسب

زمین خوب برای کشت، زمینی مسطح و با آفتاب زیاد در تمام فصول است. خاک مورد نیاز برای این کار، حداقل باید یک سال بدون هرگونه گیاه و کشت باشد. حضور درختان، گیاهان و علف ها در اطراف و داخل زمین، برای رشد ترافل مزاحم خواهند بود.

خاک مطلوب برای کشت، باید دارای ph ۷.۵ تا ۸.۵ باشد. حداقل میزان آهک مورد نیاز آن ۸ درصد است. اگر خاک اسیدی بود، با افزودن آهک می توانیم محیط قلیایی را برای کشت بهتر فراهم کنیم.

عمق خاک برای کشت صحیح، ۱۵ تا ۴۰ سانتی متر است. قارچ دنبلان کوهی برای رشد، به خاکی با باروری کم احتیاج دارد. بنابراین پس از شخم زدن زمین با عمق ۱۰ سانتی متری، روی زمین را با یک لایه کمپوست آلی پوشش دهید و دوباره شخم بزنید.

قطعا شناخت خاک مناسب برای پرورش دنبلان کوهی، کاری تخصصی است و نیاز به تجربه ی زیادی دارد. بنابراین برای راحتی کار، می توانیم آزمایش نوع خاک مناسب را به آزمایشگاه خاک شناسی بسپاریم.

برای نمونه برداری از خاک، مراحل زیر را باید دنبال کنید:

  1. در داخل زمین مورد نظر برای کشت و به دور از کناره های زمین، به طور تصادفی ۵ تا ۲۰ نقطه را انتخاب می کنیم. در نظر داشته باشید برای زمینی که ۲۰ نهال می خواهید بکارید، حداقل ۵ نقطه باید انتخاب نمایید.
  2. در هر نقطه، ابتدا روی خاک را کنار بزنید تا از برگ و سایر موارد پاک شود، سپس بیل را تا عمق ۱۰ سانتی متری به طور عمود وارد کنید و یک بیل از آن خاک را در یک سطل بریزید. برای تمام نقاط این کار را تکرار نمایید.
  3. تمام این خاک ها را با هم خوب مخلوط کنید و در یک کیسه بریزید و روی آن را با علامت «۰ تا ۱۰ سانتی متری» علامت بگذارید.
  4. مراحل مذکور را برای عمق ۱۰ تا ۲۰ سانتی متری تکرار کنید، در کیسه ای جداگانه ریخته و روی آن را با «۱۰ تا ۲۰ سانتی متری» علامت گذاری کنید.

*نکته: دقت بفرمایید در مرحله ی عمق ۲۰ سانتی متری، از خاک ۱۰ سانتی متری استفاده نکنید.

  1. کیسه ها را جهت آزمایش به خاک شناسی ارسال بفرمایید.

 

اصطلاحات رایج در پرورش ترافل یا دنبلان کوهی

مایکوریزا (همزیستی)

برای کشت مصنوعی ترافل، باید میان گیاه یا نهال و قارچ پیوند صورت گیرد. به این پیوند مایکوریزا یا همزیستی می گویند.

قارچ ها از نظر همزیستی سه دسته می شوند:

الف. اندومایکوریزا (همزیستی درونی): در اکثر گیاهان و درختان قابل مشاهده است. ریشه های قارچی وارد سلول های پوست می شوند و در آنها، ساختاری منشعب به نام آربوسکولار می سازند که باعث افزایش جذب عناصر خاک توسط ریشه می شود.

ب. اتومایکوریزا (همزیستی بیرونی): در درختان مناطق معتدل دیده می شود. ریشه های قارچی یک غلاف در اطراف ریشه ی درخت ایجاد می کنند و جذب عناصر توسط ریشه را افزایش می دهند. ترافل های تجاری جزء این دسته هستند.

ج. استواندومایکوریزا (همزیستی درونی- بیرونی): در این حالت، ریشه های قارچی، علاوه بر ایجاد غلاف در اطراف ریشه، وارد سلول های پوست نیز می شوند.

 

پدیده ی بروله (سوختگی)

در اطراف نهال یا درختی که سعی داریم در ریشه ی آن ترافل پرورش دهیم، به علت همزیستی و پیوندِ تشکیل شده، پوشش گیاهی به مرور کمتر می شود. به این اتفاق سوختگی می گویند. بروله ها در چند سال تشکیل و گسترش می یابند.

 

مالچینگ (پوشش دهی خاک)

به پوشش مناطق بروله با استفاده از برگ درختان، پوشال و یا پوشش های پلیتنی سیاه، مالچینگ می گویند. این عمل در کوتاه مدت باعث افزایش رطوبت خاک و تعادل دمایی آن می شود و در درازمدت، باعث افزایش مواد معدنی، تراکم خاک، فعالیت های درون خاک، تخلخل و زهکشی خوب می شود.

در نتیجه، مالچینگ مانع از رشد و گسترش حشرات، قارچ های خاکزی و موارد مضر دیگر می شود. این عمل اثر زیادی بر تولید ترافل دارد. استفاده از ترافل و آغشته نمودن پوشش به آن، مانع آلودگی به قارچ های رقیب می شود.

از چوب رامیال (خردشده ی شاخه ها) هم برای مالچینگ استفاده می شود. این چوب باعث حفظ رطوبت و نرم شدن خاک می شود. هم چنین باعث تقویت ریشه و نفوذ سریع تر آنها به داخل خاک می شود. برای خرد کردن شاخه ها باید از دستگاه های بازیدیومیست استفاده کنیم. یک سال پس از استفاده از رامیال برای مالچینگ، می توانیم آن  را زیر خاک دفن کنیم.

انواع روش کشت

روش کاشت سنتی

  1. قارچ هایی با کیفیت را از یک کشاورز موفق در کشت تهیه کنید. زمان مناسب برای انتقال دنبلان ها فصل زمستان است. زمان مناسب برای کشت اوایل بهار است.
  2. در زمین، گودال هایی را با فاصله گذاری مناسب حفر کنید. قطر هر گودال باید دو برابر قطر هر قارچ باشد. عمق هر گودال باید اندازه ی خود قارچ باشد. فاصله ی مناسب بین گودال ها ۱.۸ متر و بین هر ردیف ۳.۶۵ متر است.
  3. قارچ ها را به دقت به گودال ها منتقل کنید و روی آنها را بپوشانید. خاک اطراف را با دست فشار دهید تا اطراف قارچ کاملا از خاک پر شود.
  4. رطوبت خاک از مهم ترین عوامل موفقیت در پرورش است؛ بنابراین آبیاری به صورت کاملا منظم و قطره ای مورد نیاز بوده و خشکی زمین آسیب جدی به کشت وارد می کند.

تلقیح

الف. روش تلقیح «زامبونلی و دی میوئو»:

  1. میوه ی بلوط را برای ۲۰ دقیقه در محلول ۰.۱ درصد نیترات نقره غرق می نماییم تا پوسته ی آن استرلیزه شود. بعد با آب مقطر آن را می شوییم تا نیترات نقره از آن کاملا پاک شود. حضور نیترات نقره مانع از رشد ترافل می شود. می توانیم آن را فوری استفاده کنیم و یا در ماسه ی استریل برای استفاده در آینده قرار دهیم. بهتر است به جای نیترات نقره، از کلراید جیوه و آب اکسیژنه یا پراکسید هیدروژن استفاده کنیم.
  2. ترافل های مرغوب و رسیده را به دقت انتخاب می کنیم و آنها را با آب مقطر می شوییم. آنها را چند روز در یک شیشه پر از آب استریل قرار می دهیم تا به طور طبیعی و با کمک آب، تقریبا فاسد شوند.
  3. پس از چند روز، به ازای ۲۰ لیتر مخلوط آب و ترافل، ۱ کیلوگرم شکر اضافه می کنیم تا چسبناک شود. به این مخلوط، «سوسپانسیون شکر و ترافل» یا «سوپ ترافل» می گویند.
  4. چند تا از بلوط های استریل را جدا می کنیم و آنها را به سوسپانسیون ترافل آغشته می کنیم. باید حداقل ۲ تا ۳ گرم ترافل روی هر بلوط قرار بگیرد. سوسپانسیون ترافل شامل شکر، ترافل، پودر زغال برای تامین کربن و آهک کشاورزی (یا پودر گچ هیدراته یا کوره نرفته) برای تنظیم ph است.
  5. دو تا سه کیلوگرم خاک طبیعی ترافل را در اتوکلاو در دمای ۸۰ درجه سانتی گراد برای دو تا سه ساعت حرارت می دهیم تا استریل شود. سپس اجازه می دهیم سرد شود و بعد قابل استفاده خواهد بود.
  6. بلوط ها را در بطری های حاوی خاک استریل می کاریم.

 

ب. روش تلقیح با اصلاحات «زامبونلی و دی میوئو»:

  1. به جای بلوط، ریشه های نهال های استریل را که در خاکی استریل (مثل پرلیت با ورمیکولایت) با مواد مغذی رشد کرده اند، به ترافل آغشته می کنیم. استفاده از نهال باعث می شود دانه های ترافل مستقیما به ریشه بچسبد و همزیستی رخ دهد.
  2. سوسپانسیون شکر و ترافل را با به هم زدن، خصوصا با همزن برقی، همگن می کنیم تا دانه های ترافل (اسپورها) از کیسه های خود خارج شوند. همگن بودن باعث می شود ریشه های بهتر آغشته شده و درصد موفقیت افزایش یابد.
  3. گلدان یا ظرف حاوی خاک برای کشت را در اتوکلاو در دمای ۱۲۱ درجه ی سانتی گراد برای ۴ ساعت استریل می کنیم.

*نکته ی ۱: استریل بودن همه ی موارد در تلقیح سبب پیشگیری از رشد قارچ های رقیب می شود.

*نکته ی ۲: آب مقطر باید دو بار تقطیر شود.

 

ج. روش تلقیح ایتالیایی

  1. از ترافل فریزشده استفاده می کنیم. آنها را خرد می کنیم و بعد از ترکیب با شکر، سوپ ترافل را روی مخلوط ورمیکولایت و پرلیت می ریزیم تا آن را بپوشاند. سپس آن ها را به خوبی مخلوط می کنیم.
  2. به خاک استریل، پیت سفید و پودر آهک اضافه می کنیم تا خاک مناسب کشت را ایجاد کنیم.
  3. سپس ریشه ی نهال ها را به مخلوط اول آغشته می کنیم و سپس در خاک آماده شده در گلدان های کوچک می کاریم. نهال های جوان تر برای این کار بهتر هستند. برای اینکه در گلدان به درستی قرار بگیرند، ریشه های افقی آنها را هرس می کنیم.
  4. بعد از اتمام کاشت، آبیاری و نگهداری را انجام می دهیم.
  5. درختان کاشته شده را از همان سال های اول هرس می کنیم. شاخه های عمودی و نزدیک به زمین را هرس می  کنیم و می گذاریم زیر درخت ها بمانند (به عنوان مالچینگ).
  6. ریشه ها را هم هرس می کنیم تا بهتر رشد کنند و همزیستی ایجاد کنند.
  7. برای تلقیح درختان بزرگ ، از عصای کشت و تلقیح استفاده می کنیم. آن را در عمق ۲۰ سانتی متری در کنار یک درخت فرو می کنیم. غلاف داخلی عصا را بالا می دهیم، اسپور ترافل را در عصا گذاشته و غلاف را به حالت اول خود برمی گردانیم و عصا را قفل می کنیم. با این کار، بارورکننده به عمق خاک اطراف درخت به راحتی نفوذ می کند.

 

اصلاحات اخیر در تلقیح

  1. ذخیره و انبار ترافل یا دنبلان کوهی در سردخانه هنگامی که قیمت پایین است و استفاده از ان در بهترین زمان کشت. این کار، قدرت جوانه  زدن ترافل را بالاتر می برد.
  2. استفاده از تعداد معینی دانه (اسپور) ترافل به جای وزن مشخصی از آن؛ چرا که در هر ترافل در یک وزن معین، تعداد اسپور متفاوتی وجود دارد و مقدار این اسپورها روی نتیجه ی کار موثر است.
  3. استفاده از مقدار مشخصی از اسپور برای تلقیح مثلا یک گرم یا ۱۰۵ یا ۱۰۷ اسپور. با ۱۰۲ اسپور، شانس موفقیت کم می شود.
  4. مخلوط کردن خاک استریل نهال با نسبت ۱ به ۶ در محلول اسپور ترافل
  5. استفاده از اسپور منجمد شده، خشک شده یا خشک منجمد
  6. استریل دانه ها قبل از کشت با محلول هیپو کلریت سدیم یا پراکسید هیدروژن (آب اکسیژنه)
  7. استفاده از گلدان های کوچک برای جای کمتر و تعداد بیشتر
  8. استفاده از گلدان های مختلف؛ جعبه های پلاستیکی مربعی، طبقه های پلیتنی سیاه، کیسه های سلولوزی و کیسه های پلیتنی سیاه با شیار برای رفت وآمد هوا
  9. استفاده از مخلوط های بدون خاک استریل به جای خاک؛ مثل ترکیب پیت پرلیت و سنگ آهک به نسبت برابر، ترکیب پیت و ورمیکولایت و ترکیب ۲۰ درصد خاک خشک مخصوص، ۵۰ درصد ورمیکولایت با دولا میت و ۳۰ درصد کمپوست بیا پیت برای افزایش ph
  10. حرارت گلدان ها در دو مرحله در دمای ۱۰۰ درجه سانتی گراد
  11. استریل سازی خاک با افزودن محلول متیل پرومیل بعد از تلقیح
این نوشته منتشر شده در قارچ دنبلان می باشد. جهت اضافه کردن به علاقمندی های مرورگر خود بر روی لینک صفحه کلیک نمایید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *